Δευτέρα, Ιουλίου 24, 2017

Ωδή εις τον Ιατρό






Πήγα μια μέρα στο γιατρό
με πόνο στα πλευρά,
μου ρίξανε μια αγκωνιά,
δεν ένιωθα καλά.

Έκανα στο δημόσιο
μια ακτινογραφία,
δεν έβγαλε συμπέρασμα,
με έστειλε για άλλη μια.

Στο τέλος με συμβούλεψε:
«κάνε μαγνητική»,
κανόνισε και ραντεβού,
σε ιδίου κλινική.

Μου κόστισε το τίποτα
τριακόσια ευρουλάκια,
κοντά μισό μηνιάτικο,
για κείνον ψιχουλάκια.

Μ΄ έστειλε και στη φίλη του,
την φαρμακοποιό,
μου ’γραψε δέκα φάρμακα,
πώς να μη ζαλιστώ…

Κρέμες, χαπάκια μπόλικα
και κάνα δυο μαντζούνια,
με βάρεσε στην κεφαλή
με κάτι ροζ τακούνια.

Είναι οι Έλληνες γιατροί
στις συνταγογραφήσεις,
πρωταθλητές στο άθλημα,
πάρε «κουμπιά» να ζήσεις.

Έχω λιγάκι πυρετό,
«γιατρέ θα μου περάσει;»
«Να πάρεις αντιβίωση
να μη σε ξαναπιάσει».

Φιλίες με τις φαρμακευτικές,
η δεύτερη τους φύση,
δώστε στον κόσμο φάρμακα
να πέφτει το μπαξίσι.

Ας σταματήσω να μιλώ
συνέχεια γενικά,
θα εξυμνήσω πρόσωπο
που έχει ιδανικά:

Ω , εξέχων μέλος της μικρής
δικής μας πολιτείας,
του Ιπποκράτη δάσκαλε,
της τριγωνομετρίας.

Σε γυροφέρνουν αυλικοί
γιατί έχεις τα μέσα,
τους κομματάρχες στη βουλή
που δεν υπάρχει μπέσα.

Ω , θείο λειτούργημα ,
ζητούν τη συμβολή σου,
στην Ελλαδίτσα σαν νοσείς
δίνεις και το βρακί σου.

 Και σε θαυμάζουνε πολλοί,
γιατί έχεις τέτοια θέση,
που σε θωρούνε υπουργοί
και σκύβουνε τη μέση.

Ω , αθανάτων λόγιε ,
με ιδιαίτερη αγάπη,
για τους αρχαίους συγγραφείς
που κρύβει το ντουλάπι.

Δίνει γερά θεμέλια
των Ατρειδών η γνώση,
κι ας μη κατάφερε ο Αχιλλεύς
τον Πάτροκλο να σώσει.

Ω, μέγα πρωτομάστορα
τείχους όπως της Τροίας,
που είναι απροσπέλαστο,
δεν μπαίνει ούτε ο Δίας.

Ο Ποσειδώνας που και που
τσαντίζεται και ορμάει,
μα δεν γνωρίζει ο τρελός
πως άδικα χτυπάει.

 Το κάστρο είναι σταθερό
έχει πολύ μπετό,
ένα στολίδι κτίστινο
πάνω στον αιγιαλό…

Και τώρα ας μιλήσουμε
και πάλι γενικά,
από λειτούργημα ο ιατρός,
κατάντησε δουλειά.

Αν  είσαι από τους άτυχους
και θέλεις χειρουργείο,
δεν φτάνουν τέσσερις μισθοί
να μπεις νοσοκομείο.

Και συ μες την ανάγκη σου,
θα πεις και ευχαριστώ,
πρέπει να πάρεις δάνειο,
ή πούλα ένα νεφρό.

Γιατί εις το δημόσιο
θα μπεις αναμονή,
δυο μήνες στην καλύτερη,
κι ότι ήθελε συμβεί.

Να είμαστε όμως δίκαιοι
μέσ’ όλη  αυτή τη χάβρα,
υπάρχουν και οι άξιοι
που δεν τα πιάνουν μαύρα.

Και είναι Άνθρωποι σωστοί,
με Άλφα κεφαλαίο,
σαν… τον δικό μας το γιατρό,
αυτό έχω να το λέω.

Φτάνει να μη τον ενοχλείς
με τίποτα εκδηλώσεις,
ακούει μόνο άριες
κι αυτές …πάντα σε δόσεις.


Εις όλα είναι σεβάσμιος,
με ανέλιξη σπουδαία,
η αγάπη για τον τόπο του
είναι και αυτή… βεβαία.



Σιγάλας Μακάριος


από την υπό έκδοση συλλογή Ωρολόγιον το σκωπτικό




Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική. 

Related Posts :



Δεν υπάρχουν σχόλια: